Jesteś tutaj:

Jak rozmawiać z dzieckiem z ADHD

Dziecko z ADHD wymaga pomocy w tych sferach życia, które są zaburzone przez kłopoty z koncentracją, nadruchliwością lub nadmierną impulsywnością.

Jak rozmawiać z dzieckiem z ADHD

Zdjęcie: Leo Brunvoll

Dziecko z ADHD wymaga pomocy w tych sferach życia, które są zaburzone przez kłopoty z koncentracją, nadruchliwością lub nadmierną impulsywnością.

Objawy ADHD dzielą się na trzy grupy:

  • nadruchliwość;
  • impulsywność;
  • zaburzenia uwagi;
Objawy ADHD nie są winą dziecka. Dziecko z ADHD nie jest ani złośliwe ani uparte. Są działania, z którymi może mieć trudności, dlatego trzeba mu pomóc.
Należy odróżniać zachowania dziecka wynikające z objawów ADHD i te, które są po prostu nieodpowiednim zachowaniem. ADHD nie może stanowić wymówki dla dziecka: zasady obowiązują je tak samo, jak inne dzieci.
Dziecko z ADHD wymaga pomocy w tych sferach życia, które są zaburzone przez kłopoty z koncentracją, nadruchliwością lub nadmierną impulsywnością.

Terapia nie sprawi, że te objawy znikną, ale poprawi funkcjonowanie dziecka w określonych obszarach.

Nawiązywanie kontaktu z dzieckiem z ADHD:

Podejdź do dziecka i skoncentruj jego uwagę na sobie: spójrz mu w oczy, lekko dotknij.

Wydawanie poleceń:

Jeśli chcesz wydać polecenie, pamiętaj, że najpierw musisz nawiązać z dzieckiem kontakt (patrz wyżej).
Dziecku należy powiedzieć co ma robić, a nie czego robić nie należy: "zejdź na podłogę" zamiast "nie wchodź na stół", "siedź spokojnie" zamiast "nie wierć się" .

Pochwała:

Zamiast krytykować niepożądane zachowania, lepiej jest chwalić zachowania pożądane. W ten sposób zwiększamy prawdopodobieństwo wystąpienia ich w przyszłości.

Zasady:

Aby dziecku z ADHD ułatwić funkcjonowanie, należy wprowadzić jasne i prosto sformułowane zasady. Zasada powinna być sformułowana pozytywnie: zamiast "nie bijemy" mówimy "trzymamy ręce i nogi przy sobie". Zasady mogą być ogólne, wtedy mieszczą się w nich reguły zachowań w wielu sytuacjach, lub bardziej szczegółowe: jeśli konkretne zachowanie jest wyjątkowo uciążliwe i wymaga modyfikacji.

Zasada ogólna:

  • Trzymamy ręce i nogi przy sobie
  • Nie bijemy innych osób;
  • Nie niszczymy przedmiotów;
  • Nie dotykamy cudzych rzeczy;
  • Nie kopiemy innych osób, kiedy siedzimy np. przy stole;
W przypadku wyjaśniania zasady nie unikniemy co prawda słowa "nie", ale zasada zapisana jest w sposób pozytywny.

Zasada szczegółowa:

  • "Obiad jemy, siedząc przy stole"
  • "Komputer włączają dzieci, które odrobiły lekcje"
Zasadę należy przypominać dziecku tyle razy, ile jest to potrzebne: to może być 2, 3 razy, ale także 5 razy, wszystko zależy od konkretnego dziecka, ale też od jego samopoczucia danego dnia.

Ważne! Należy pozostać przy dziecku tak długo, aż zastosuje się do zasady.

W trudnych sytuacjach zamiast tłumaczyć dziecku dlaczego nie powinno zachowywać się w określony sposób ("bo to nieładnie", "bo nam jest przykro", itd.), odwołujemy się do konkretnej zasady: zamiast powiedzieć "uderzyłeś Krzysia, jemu jest teraz bardzo przykro, przecież wiesz, że nie należy tego robić", mówimy "mamy zasadę ?Trzymamy ręce i nogi przy sobie?" oraz egzekwujemy konsekwencje.

Konsekwencje:

  • Natychmiastowa (szybka): powinna nastąpić natychmiast po niepożądanym zachowaniu;
  • Doprowadzona do końca (skuteczna): powinna być wyegzekwowana i doprowadzona do końca;
  • Adekwatna do wielkości przewinienia (sprawiedliwa);
  • Wymierzona bez obrażania się, zabierania uczucia sympatii (sympatyczna): wypowiedziana tonem stanowczym, ale nie agresywnym, bez okazywania złości;
  • NIGDY KARA CIELESNA !!!
Opracowała: Maja Cader, psycholog
Materiały prasowe
Źródło: Mondo
Komentarze(0)

    Znaleziono również w


    Polecamy również


    Zobacz Także