Jesteś tutaj:

Wszystko o odrze

Dzięki szczepieniom ochronnym, odra jest jedną z rzadziej spotykanych chorób zakaźnych wieku dziecięcego. Tymczasem Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) donosi o licznych przypadkach zachorowań w Europie zachodniej i południowej. W samej Francji w pierwszym kwartale roku odnotowano prawie 5 tysięcy zachorowań.

Wszystko o odrze

Zdjęcie: Lauren Nelson

Dzięki szczepieniom ochronnym, odra jest jedną z rzadziej spotykanych chorób zakaźnych wieku dziecięcego. Tymczasem Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) donosi o licznych przypadkach zachorowań w Europie zachodniej i południowej. W samej Francji w pierwszym kwartale roku odnotowano prawie 5 tysięcy zachorowań.

Odra jest wysoce zaraźliwą chorobą wywołaną przez paramyksowirusy. Nie uodpornione osoby, narażone na kontakt z wirusem, łatwo ulegają zakażeniu. Wirus rozprzestrzenia się drogą kropelkową, ze śliną, wydzieliną z gardła czy łzami. Rozprzestrzenia się przez kichanie, kaszel, zostaje na przedmiotach, których dotykał zakażony. Chorują głównie dzieci, ale dorośli także padają ofiarą wirusów.

Jak rozpoznać odrę?

Początek choroby jest bardzo podstępny i trudny do zdiagnozowania. W okresie wylęgania się wirusów, który trwa od 9 do 14 dni, może towarzyszyć stan podgorączkowy, spadek apetytu i gorsze samopoczucie. Paramyksowirusy namnażają się w błonie śluzowej dróg oddechowych. Niespecyficzne objawy zakażenia to kichanie, katar, męczący suchy kaszel.

Wysoka gorączka i nadwrażliwość na światło są zwiastunami charakterystycznej wysypki. W jamie ustnej na wysokości zębów trzonowych pojawiają się białe plamki z czerwoną obwódką określane jako plamki Koplika. Zmiany na skórze wyskakują najpierw na głowie, w okolicach uszu, stąd schodzą na twarz, szyję, tułów, kończyny. Świeża wysypka przybiera kolor bladoróżowy, następnie przechodzi w ciemniejsze odcienie do koloru brunatnego i zaczyna się złuszczać. Okres wysypywania się plamek trwa około tygodnia.

Dodatkowe objawy choroby to zaczerwienienie spojówek i nadmierne łzawienie oczu.

Sposoby na łagodzenie objawów

Leczenie odry polega na łagodzeniu objawów. Organizm sam musi zwalczyć infekcję.

Okres choroby należy spędzić w łóżku, w zaciemnionym pokoju. Światło niepotrzebnie drażni oczy i nasila objawy nieżytu spojówek. By nie przemęczać wzroku, warto zrezygnować z dłuższego czytania, oglądania telewizji czy pracy przed monitorem komputera.

W czasie choroby powinno się zadbać o lekkostrawną dietę, ubogą w tłuszcze i węglowodany. Choremu należy podawać spore ilości płynów, aby nie dopuścić do odwodnienia organizmu i zatrzymywania toksyn.

Preparaty z paracetamolem lub ibuprofenem pozwolą zwalczyć gorączkę. Suchy, wyczerpujący kaszel można łagodzić syropami lub kroplami przeciwkaszlowymi.

Swędzące miejsca zajęte wysypką warto smarować preparatami z tlenkiem cynku. Płynny puder lub trudniejsza do rozsmarowania maść, pomoże ograniczyć świąd, zapobiegnie rozwojowi bakterii i przyspieszy regenerację skóry.

Podrażnione oczy należy zakraplać roztworem soli fizjologicznej. Starszym dzieciom i osobom dorosłym można przemywać powieki naparem z rumianku lub świetlika.

Czym grozi zachorowanie?

Zarażenie wirusem odry jest niebezpieczne głównie dla osób dorosłych i dzieci z osłabionym układem odpornościowym. Te grupy osób są szczególnie narażone na poważne powikłania choroby.

Ciężka postać odry niesie ryzyko wystąpienia wysypki krwotocznej i drgawek. Dlatego każdy przypadek powinien być leczony pod okiem lekarza.

Częste powikłania odry to:
  • nieżyt żołądkowo-jelitowy, biegunka, wymioty
  • zapalenie ucha środkowego
  • zapalenie krtani
  • zapalenie spojówek
Rzadziej pojawiają się poważniejsze zaburzenia pracy serca czy układu nerwowego. Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i zmiany w obrazie krwi ze spadkiem ilości płytek, to powikłania zagrażające życiu.

Czy można się uchronić przed zakażeniem?

Jedyną skuteczną ochronę przed zachorowaniem gwarantują szczepienia. Izolacja chorego nie zapewnia bezpieczeństwa, ponieważ zakażony zaraża nawet 5 dni przed pojawieniem się objawów choroby.

Wprowadzenie skojarzonej szczepionki przeciwko odrze, śwince i różyczce pozwoliło ograniczyć liczbę zachorowań i zgonów z powodu choroby i jej powikłań. Pierwsza dawka, według kalendarza obowiązkowych szczepień ochronnych, przypada u dzieci w 13-14 miesiącu życia. Dawkę podtrzymującą podaje się w 10 roku życia.

Osoby dorosłe, które nie były szczepione, powinny dostać dwie szczepionki w odstępie nie krótszym niż 4 tygodnie.

Podniesione ryzyko zachorowania wiąże się z podróżowaniem do krajów, gdzie odnotowano liczne przypadki. Na miesiąc przed podróżą warto skontaktować się z lekarzem medycyny podróży lub lekarzem medycyny chorób tropikalnych.
Komentarze(0)

    Znaleziono również w


    Polecamy również


    Zobacz Także