Jesteś tutaj:

Jakie są pierwsze objawy cukrzycy?

Ciągle dręczy cię pragnienie i uczucie zmęczenia? Masz napady wilczego głodu mimo dopiero zjedzonego posiłku, a twoja waga i tak spada? To mogą być pierwsze objawy cukrzycy!

Jakie są pierwsze objawy cukrzycy?

Zdjęcie: Mike Mozart

Ciągle dręczy cię pragnienie i uczucie zmęczenia? Masz napady wilczego głodu mimo dopiero zjedzonego posiłku, a twoja waga i tak spada? To mogą być pierwsze objawy cukrzycy!

Cukrzyca uważana jest za epidemię XXI wieku. Szacuje się, że w Polsce choruje na nią około 6% populacji i liczba ta z roku na rok rośnie. Niestety cukrzyca coraz częściej dotyka młode osoby i dzieci, co wiąże się z ich otyłością. Rozwojowi tej choroby sprzyja także brak ruchu, stres, dieta uboga w warzywa, a bogata w żywność wysoko przetworzoną. Jednym z czynników ryzyka jest także występowanie cukrzycy w rodzinie - badania naukowe dowiodły, że istnieją genetyczne predyspozycje do jej rozwoju.

Glukoza jest cukrem, z którego komórki organizmu czerpią energię do życia. Dostarczana jest z pokarmami, wchłaniana w jelitach, a potem rozprowadzana z krwią po całym organizmie. Za regulację poziomu glukozy i stałe jej dostarczenie do komórek jest odpowiedzialny hormon - insulina. W cukrzycy dochodzi do zaburzenia gospodarki węglowodanowej organizmu, przez co obserwuje się wysoki poziom glukozy we krwi. Sama choroba wynika z zaburzeń w produkcji lub działaniu insuliny, a w niektórych odmianach cukrzycy - z obu tych przyczyn jednocześnie.

Jakie są objawy cukrzycy?

Cukrzyca jest podstępną chorobą, szczególnie tzw. cukrzyca typu 2 (tzw. insulino-niezależna). Stanowi ponad 90% wszystkich zachorowań i długo pozostaje w stanie utajenia, kiedy nie obserwuje się żadnych wyraźnych objawów choroby. Pierwsze zauważalne objawy to przede wszystkim zwiększone pragnienie i częste oddawanie moczu, także w nocy. Wadliwie działająca insulina nie obniża wysokiego poziomu glukozy po posiłku. Organizm próbuje sobie z tym poradzić w inny sposób - poprzez usuwanie nadmiaru glukozy z moczem. Aby było to możliwe, nerki muszą znacznie rozcieńczyć mocz, aby wydalić jak najwięcej glukozy. To z kolei determinuje „wyciąganie” wody z organizmu i znaczny wzrost objętości wydalanego moczu. Stąd ciągłe uczucie pragnienia i częste wizyty w toalecie. Skutkiem odwodnienia tkanek jest także towarzyszące uczucie zmęczenia, wyczerpania i ciągła drażliwość.

Insulina nie spełnia swoich funkcji, dlatego mimo wysokiego stężenia glukozy we krwi, komórki organizmu nie mogą z niej korzystać. Staje się to przyczyną napadów bardzo silnego głodu. Mimo dostarczania kolejnych porcji pożywienia, organizm nadal nie może korzystać z zawartej w nich glukozy i zaczyna czerpać energię z białek i tłuszczy zawartych w ciele. Prowadzi to do niewyjaśnionej utraty masy ciała.

Jednym z pierwszych zauważalnych objawów, na które skarżą się pacjenci, jest nagłe pogorszenie ostrości wzroku. Obrazy stają się zamazane i niewyraźne, oczy bolą i są zaczerwienione. Przyczynia się do tego dodatkowo dokuczliwa suchość skóry i śluzówek, skutkująca swędzeniem różnych obszarów ciała, często w okolicach narządów płciowych. Pojawiają się także częste zapalenia śluzówki np. jamy ustnej. Charakterystycznym objawem jest też bardzo powolne i trudne gojenie się ran.

Chory z cukrzycą staje się podatny na infekcje. Biorąc pod uwagę fakt, że najczęściej na cukrzycę zapadają starsze osoby, których organizmy są osłabione, należy sobie zdać sprawę, jak niebezpieczna może być nie zdiagnozowana cukrzyca dla takich osób. Niekiedy występuje także mrowienie i drętwienie rąk i stóp. Te objawy z kolei mogą być łatwo mylone z chorobami reumatycznymi lub neurologicznymi.

Co sprzyja rozwojowi cukrzycy?

Jak już wspomniano, cukrzyca najczęściej rozwija się u osób w podeszłym wieku. Jednak w ostatnich latach widoczne jest pojawianie się tej choroby również u coraz młodszych pacjentów, także wśród dzieci. Winą za tę sytuację obarcza się przede wszystkim otyłość, małą aktywność fizyczną i złą dietę.

Dwa najczęściej występujące rodzaje cukrzycy - typu 1 i 2 - mają silne podłoże genetyczne. Występowanie choroby w rodzinie znacznie zwiększa skłonność do rozwoju cukrzycy. Warto jednak zaznaczyć, że posiadanie dziedzicznego obciążenia cukrzycą nie jest wyrokiem. Sądzi się, że prowadzenie zdrowego trybu życia i odpowiedniej profilaktyki przeciwcukrzycowej znacznie zmniejsza ryzyko zachorowania, a na pewno opóźnia pojawienie się objawów. Specjaliści z Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego zalecają oznaczanie poziomu cukru we krwi przynajmniej raz na trzy lata, począwszy od 45 roku życia, a w przypadku osób z grupy wysokiego ryzyka - nawet częściej. Warto, aby również młodsze osoby monitorowały poziom cukru we krwi.

Dowiedz się jak wygląda badanie krzywej cukrowej.

Jakie są rodzaje cukrzycy?

Wyróżnia się 4 podstawowe typy cukrzycy:
  • cukrzyca typu 1 (tzw. insulino-zależna, młodzieńcza) - stanowi od 1 do 5% wszystkich zdiagnozowanych przypadków cukrzycy; u jej podłoża leżą predyspozycje genetyczne i choroby autoimmunologiczne, w których układ odpornościowy organizmu niszczy swoje komórki trzustki wydzielające insulinę; częściej rozwija się u dzieci i młodzieży, rzadko rozpoznawana jest u dorosłych; chory przez całe życie musi przyjmować insulinę;
  • cukrzyca typu 2 (tzw. insulino-niezależna, dorosłych) - jest najczęstszą postacią, występuje u 90-95% chorych; ma podłoże genetyczne, ale duży wpływ na jej rozwój mają czynniki środowiskowe, szczególnie otyłość typu brzusznego (tzw. sylwetka „jabłuszka”); w tym typie trzustka produkuje za mało insuliny albo organizm nie potrafi jej skutecznie wykorzystać; leczenie związane jest z zażywaniem tabletek, przestrzeganiem dopasowanej indywidualnie diety i planu ćwiczeń, czasami stosuje się zastrzyki z insuliny;
  • nietolerancja glukozy, hiperglikemia na czczo - oba stany związane są ze złym funkcjonowaniem insuliny i nieprawidłową regulacją poziomu glukozy w organizmie, określa się je jako stan przedcukrzycowy;
  • cukrzyca ciężarnych - jest rodzajem nietolerancji glukozy i pojawia się u niektórych kobiet w ciąży; ważne jest szybkie zauważenie tej choroby i wdrożenie leczenia, gdyż wysoki poziom glukozy we krwi matki może powodować powikłania w rozwoju płodu; niestety zwiększa ryzyko zachorowania po urodzeniu dziecka - u około 10% kobiet z cukrzycą ciężarnych rozwija się cukrzyca typu 2 zaraz po porodzie, a u kolejnych 20-50% choroba rozwinie się w ciągu kolejnych kilku lat.
Komentarze(0)

    Znaleziono również w


    Polecamy również


    Zobacz Także